Η Κυριακή της Πεντηκοστής…για παιδιά

Η Κυριακή της Πεντηκοστής

Πέρασαν δέκα ημέρες από την Ανάληψη του Χριστού, συνολικά δηλαδή πενήντα ημέρες από την Ανάσταση. Πάλι όλοι οι μαθητές ήταν μαζεμένοι στο υπερώο. Τα Ιεροσόλυμα ήταν γεμάτα κόσμο, όχι μόνο Εβραίους, αλλά και Πάρθους και Ελαμίτες και Μήδους και Πόντιους και Καππαδόκες και Ρωμαίους, Φρύγες, Κρήτες και Αιγύπτιους. Ξαφνικά ακούστηκε μια πολύ δυνατή βοή, σαν να φυσούσε ένας πολύ ισχυρός άνεμος. Αυτή η βοή κατευθύνθηκε και γέμισε το υπερώο. Κι οι δώδεκα μαθητές είδαν με τα μάτια τους φλόγες, πύρινες γλώσσες, που διαμοιράστηκαν και κάθισαν πάνω στα κεφάλια τους. Από εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκαν ότι πλημμύρισε η ύπαρξή τους από θεϊκή δύναμη, από το Άγιο Πνεύμα, κι άρχισαν να μιλούν με ευκολία ξένες γλώσσες. Τους φώτιζε το Πνεύμα το Άγιο κι έλεγαν λόγια ουράνια και θεϊκά. Το μαζεμένο πλήθος ακολούθησε τη βοή και μαζεύτηκε έξω από το υπερώο. Και βγήκαν οι μαθητές και μιλούσαν σ’ όλους αυτούς τους ξένους κι άκουγε ο καθένας τα θεόπνευστα λόγια στη γλώσσα του. Κι όλοι απορούσαν πώς αυτοί οι αγράμματοι Γαλιλαίοι μιλούσαν στις διάφορες γλώσσες. Και μερικοί τους περιγελούσαν κι έλεγαν ότι ήταν μεθυσμένοι.

Τότε στάθηκε ο Πέτρος μαζί με τους άλλους ένδεκα αποστόλους σε ψηλό μέρος, ώστε να ακούγεται καλά,  κι άρχισε με θάρρος να μιλά στους συγκεντρωμένους. Τους κάλεσε να ακούσουν προσεχτικά τα λόγια του. Πρώτα τους βεβαίωσε πως δεν ήταν μεθυσμένοι – πώς θα μπορούσε να είναι μεθυσμένοι αφού ακόμη ήταν πρωινή ώρα;  Κι ύστερα άρχισε να τους εξηγεί τις προφητείες που δικαιώθηκαν στο πρόσωπο του Χριστού, του Μεσσία, που όλος ο κόσμος περίμενε. Τους μίλησε με απόλυτη βεβαιότητα για την Ανάσταση του Κυρίου και τους κάλεσε να μετανοήσουν και να βαπτιστούν. Όσοι τον άκουγαν συναρπάστηκαν από το κήρυγμά του, δέχτηκαν τα λόγια του και ζήτησαν να βαπτισθούν. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι πίστεψαν εκείνη την ημέρα στο Χριστό ακούγοντας το φωτισμένο κήρυγμα του Αποστόλου Πέτρου. Αυτή η ημέρα της Πεντηκοστής είναι η ημέρα που γεννήθηκε η Εκκλησία του Χριστού μας.

Μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής, ακολουθεί η Δευτέρα που είναι αφιερωμένη στο τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το Άγιο Πνεύμα. Όλη την εβδομάδα που ακολουθεί,  οι πιστοί μπορούν να τρώνε κάθε τροφή, όπως ακριβώς και τη Διακαινήσιμη Εβδομάδα, που ακολουθεί το Πάσχα.


Εικόνα
Η εικόνα της Πεντηκοστής είναι κόκκινη και χρυσή για να μας δείξει πόσο
σημαντική είναι αυτή η ημέρα. Στην κορυφή υπάρχει ένα ημικύκλιο με ακτίνες που
μοιάζουν με φλόγες που κατεβαίνουν στους Απόστολους που προσεύχονται, για
να μας δείξει ότι το Άγιο Πνεύμα έρχεται σε αυτούς. Βλέπουμε τους Απόστολους
να κρατούν ειλητάρια. Στο κέντρο βρίσκεται η προσωποποίηση του Κόσμου που
βγαίνει από το σκοτάδι στο φως με τη βοήθεια των Ευαγγελίων που κρατάει μέσα
σε ένα ύφασμα. Όλοι αισθανόμαστε το Φως του Θεού στις καρδιές μας.


Τα σημαντικότερα σημεία
1. Οι Απόστολοι προσεύχονταν μαζί πενήντα ημέρες μετά το Πάσχα, όταν το Άγιο Πνεύμα
κατέβηκε σε αυτούς με τη μορφή φλόγας. Άρχισαν να μιλούν σε γλώσσες που δεν γνώριζαν
ποτέ πριν. Τώρα θα μπορούσαν να διδάξουν το μήνυμα της αγάπης του Θεού σε όλα τα
έθνη.
2. Αυτή ήταν η μέρα που οι Απόστολοι άρχισαν να βαφτίζουν τους ανθρώπους στο όνομα
της Αγίας Τριάδας. Πάνω από 3000 άτομα βαπτίσθηκαν την Πεντηκοστή. Σκεπτόμαστε το
δικό μας Άγιο Βάπτισμα και το Άγιο Χρίσμα όταν ο ιερέας λέει: “Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος
Αγίου”.
3. Την εβδομάδα μετά από την Πεντηκοστή δεν νηστεύουμε την Τετάρτη και την Παρασκευή,
ωστόσο αυτή είναι η πρώτη φορά από το Πάσχα που γονατίζουμε στην εκκλησία. Σταματάμε
να ψάλουμε Πασχαλινούς ύμνους και αρχίζουμε να ψέλνουμε τον ύμνο “Είδομεν το φως το
αληθινό “, επειδή το φως του Αγίου Πνεύματος είναι τώρα μέσα σε όλους μας.

Αν θέλεις, μπορείς να ακούσεις το απολυτίκιο της Πεντηκοστής.

Πηγή: https://antexoume.wordpress.com/2013/06/23/%ce%b7-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%ba/

Στις 21 Μαΐου η εκκλησία γιορτάζει την Αγία Ελένη και τον γιο της τον Άγιο Κωνσταντίνο.

Ο Κωνσταντίνος ενδιαφέρθηκε πολύ και για τα ιερά σύμβολα των χριστιανών, για το λόγο αυτό απέστειλε στα Ιεροσόλυμα την μητέρα του, για να βρει τον Τίμιο Σταυρό. Kατά το  προσκύνημά της στους Αγίους Τόπους, η Ελένη πραγματοποίησε μία σειρά από  φιλανθρωπίες, δημιούργησε ιδρύματα κοινής ωφελείας και ίδρυσε δεκάδες μονές.
Ως προς την εύρεση του Τιμίου Σταυρού, οι ιστορικοί διατηρούν επιφυλάξεις, αφού θεωρούν ότι είναι περισσότερο παράδοση παρά ιστορικό γεγονός. Σύμφωνα πάντως με την παράδοση όταν η Ελένη έφτασε στα Ιεροσόλυμα, δεν ήξερε πού να σκάψει για να βρει τον Τίμιο Σταυρό. Μια μέρα εκεί που περπατούσε, μύρισε ένα υπέροχο άρωμα. Ψάχνοντας να δει από πού προέρχεται η ευωδιά, εντόπισε ένα μέρος όπου ήταν γεμάτο από πράσινους θάμνους. Τότε ένιωσε μέσα της ότι έπρεπε να σκάψει ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Πράγματι, κάτω από τη ρίζα του φυτού βρήκε το Σταυρό του Χριστού. Από τότε το φυτό ονομάστηκε "βασιλικός", γιατί φύτρωσε στο σημείο που σταυρώθηκε ο "Βασιλιάς του κόσμου" αλλά και γιατί βοήθησε τη Βασίλισσα να ανακαλύψει το ιερό κειμήλιο.
Η Ελένη, αφού βρήκε τον Τίμιο Σταυρό χώρισε τα δύο κομμάτια του και δημιούργησε δύο Σταυρούς εκ των οποίων τον ένα τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Ο γιος της για να την τιμήσει, έκτισε στη μεγάλη πλατεία της Κωνσταντινούπολης δυο στήλες, μία δική του και μία της Αγίας Ελένης, που έφερε την επιγραφή: "Εις Άγιος εις Κύριος Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός, Αμήν".

Ο μύθος του Βασιλικού…

Ένας μύθος, που είναι σχετικός με την σταύρωση του Χριστού. Μας λέει ό,τι ο Βασιλικός πήρε το όνομά του από το όνομα του Βασιλέα των Ιουδαίων και φύτρωσε μπροστά στον σταυρό του με αποτέλεσμα έτσι να βρει η Αγία Ελένη σε ποιον από τους τρεις σταυρούς είχαν σταυρώσει τον Χριστό.

Η ιστορία:

Και τώρα μερικές συμβουλές γι αυτό το φυτό.
1ον: Μια γλάστρα βασιλικός στο σπίτι μας διώχνει τα κουνούπια μακριά.
2ον: Ο βασιλικός δίνει νοστιμιά και ωραία γεύση στα φαγητά μας, αφού μπορούμε να τον προσθέσουμε στην μαγειρική.
3ον: Αν βάλουμε το χέρι μας και τινάξουμε ελαφρά τον βασιλικό, αναδύεται το άρωμά του πιο πολύ.

Η Ανάληψη του Κυρίου … για τα παιδιά

Η Ανάληψη του Κυρίου

1. Η Ανάληψη του Χριστού εορτάζεται την 40η ημέρα μετά το Πάσχα. Αυτή πέφτει πάντα την  Πέμπτη της 6ης εβδομάδας μετά την Ανάσταση του Χριστού.

2. Όταν ο Ιησούς ανελήφθη, είπε στους μαθητές του ότι θα τους στείλει το Άγιο Πνεύμα να τους καθοδηγεί και ότι εμείς οι άνθρωποι δεν θα είμαστε ποτέ μόνοι μας.

3. Ο Χριστός εμφανίζεται στους μαθητές Του και τους φέρνει στο Όρος των Ελαιών. Είναι φοβισμένοι και συγχυσμένοι στην αρχή. Αυτή είναι η τελευταία ημέρα Του στη γη με τους μαθητές Του.

4. Ο Χριστός λέει στους μαθητές Του “πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες  αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος”. Κατά Ματθαίον 28:19

5. Ο Χριστός ευλογεί τους μαθητές Του και στη συνέχεια ανεβαίνει στον ουρανό, όπου “κάθεται στα δεξιά του Πατρός”.

6. Την ημέρα αυτή, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί χαιρετούν ο ένας τον άλλον λέγοντας: “Χριστός Ανελήφθη! Αληθώς Ανελήφθη!”

*********************

Μετά την Κυριακή του Τυφλού, ημέρα Πέμπτη, συμπληρώνονται 40 μέρες από την ημέρα του Πάσχα. Από την ημέρα αυτή σταματούμε να ψάλλουμε το Χριστός Ανέστη και να λέμε την προσευχή Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, και αρχίζουμε να λέμε πάλι στην προσευχή μας τοΠάτερ ημών. Αυτήν την ημέρα γιορτάζουμε την Ανάληψη του Κυρίου μας στους ουρανούς.

Για σαράντα ημέρες μετά την Ανάστασή του ο Ιησούς παρουσιαζόταν στους μαθητές του και μιλούσε μαζί τους για τη Βασιλεία του Θεού. Συναναστρεφόταν κι έτρωγε μαζί τους, για να βεβαιωθούν ότι δεν ήταν πνεύμα, αλλά είχε σάρκα. Είχε αναστηθεί ως άνθρωπος. Τους παράγγειλε μάλιστα να μην απομακρυνθούν από την Ιερουσαλήμ, αλλά να περιμένουν εκεί, συγκεντρωμένοι όλοι για να δεχτούν το Άγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο, που θα τους έστελνε όταν αυτός θα άφηνε αυτόν τον κόσμο. Τους έλεγε τα εξής: «Ο Ιωάννης βάφτιζε τους ανθρώπους με νερό. Εσείς όμως θα βαφτιστείτε με Άγιο Πνεύμα μετά από λίγες ημέρες. Θα πάρετε δύναμη από το Άγιο Πνεύμα και θα γίνετε κήρυκες και μάρτυρες της ζωής και της διδασκαλίας μου στην Ιερουσαλήμ και σ’ όλη την Ιουδαία και στη Σαμάρεια και σ’ όλα τα πέρατα της γης».

Άλλη φορά πάλι τους είπε: «Ο Θεός μού έδωσε όλη την εξουσία στον ουρανό και τη γη. Πηγαίνετε λοιπόν και κάντε μαθητές μου όλα τα έθνη, βαφτίζοντάς τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και διδάξτε τους να τηρούν όλες τις εντολές που σας έδωσα. Εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα ως τη συντέλεια αυτού του κόσμου».

Κι αφού τους είπε αυτά τα λόγια, τους οδήγησε έξω από την Ιερουσαλήμ, στη Βηθανία, σήκωσε τα χέρια του και τους ευλόγησε. Καθώς τους ευλογούσε, άρχισε να απομακρύνεται από αυτούς και να σηκώνεται προς τον ουρανό. Οι μαθητές τον προσκύνησαν και επέστρεψαν χαρούμενοι στην Ιερουσαλήμ κι έμεναν συνεχώς στον ναό υμνολογώντας και δοξολογώντας τον Θεό.

Εικόνα

Η εικόνα της Αναλήψεως του Χριστού έχει φωτεινό χρώμα. Ο Χριστός εικονίζεται μέσα σε “δόξα” (ένα «αμύγδαλο» ή ένα στρογγυλό σχήμα ). Φαίνεται να ευλογεί με το δεξί Του χέρι και συνήθως κρατάει ένα ειλητάριο στο αριστερό Του χέρι, σύμβολο του διδασκάλου. Η μητέρα  του η Παναγία είναι κάτω από Αυτόν και προσεύχεται. Είναι περιτριγυρισμένη από τους  μαθητές Του. Δύο άγγελοι λένε στους μαθητές ότι ο Χριστός θα έρθει και πάλι στο τέλος του  κόσμου. Ο Απόστολος Παύλος φαίνεται, παρόλο που δεν ήταν εκεί εκείνη την ημέρα. Όλοι μαζί αντιπροσωπεύουν την εκκλησία με το Χριστό στην κεφαλή με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

 *****************

Για να κατανοήσουν τα παιδιά τη σημασία της  Αναλήψεως του Χριστού

Η Γιορτή της Αναλήψεως μνημονεύει την Ανάληψη του Χριστού στον Ουρανό, όπου κάθεται στα δεξιά του Πατρός. Ο Χριστός μας δείχνει ότι η ζωή μας στη γη είναι μια προετοιμασία για τη ζωή που θα έχουμε στον Ουρανό. Βλέπουμε ότι το σχέδιο του Θεού για εμάς είναι να είμαστε μαζί Του, όταν αφήνουμε τη γη. Είμαστε ευτυχισμένοι και γεμάτοι χαρά αυτή την  ημέρα γιορτής, διότι θυμόμαστε ακόμα την Ανάσταση του Χριστού. Η Ανάληψη του Χριστού  είναι η ημέρα που κατανοούμε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο ο Χριστός πέρασε από τη σταύρωση και την ανάσταση – έτσι ώστε να μπορούμε να έχουμε αιώνια ζωή στον Ουρανό.

Αν θέλεις, μπορείς να ακούσεις το απολυτίκιο της Αναλήψεως

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί, κατά την διάρκεια της λειτουργίας και τη στιγμή που ο ιερέας
θα πει το «Ανάστα ο Θεός», οι πιστοί θα χτυπήσουν τους σκάμνους και τα μαύρα ρούχα που
καλύπτουν τις εικόνες θα πέσουν.
Το Μεγάλο Σάββατο η Εκκλησία μας βρίσκεται στην προσδοκία της Ανάστασης.

Το σώμα του Χριστού έχει ταφεί, χωρίς όμως να γνωρίζει τη φθορά που γνωρίζουν
όλοι οι νεκροί, καθώς παραμένει ενωμένο με τη θεότητα, ενώ η ψυχή του Χριστού
βρίσκεται στην κόλαση, στο χώρο του θανάτου, όπου κηρύττει τη μετάνοια.

Ο Θεάνθρωπος Χριστός ολοκληρώνει το έργο της Θείας Οικονομίας,
που είναι η ανάσταση όλης της Δημιουργίας και όλων των ανθρώπων κι αυτών που ήταν εν ζωή,
αλλά και αυτών που είχαν πεθάνει πριν τον ερχομό του Ιησού στον κόσμο.
Ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος, νικιέται δια του θανάτου του Χριστού
και όλα κινούνται στην προσδοκία της Ανάστασης, της γνήσιας ελευθερίας.
Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου τελείτε η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Ύστερα
διαβάζονται οι Προφητείες για την Ανάσταση και ψέλνεται ο Ύμνος των Τριών Παίδων:
«Τον Κύριον υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας».
Αποβραδίς έχουν αλλάξει όλα τα πένθιμα καλύμματα του ναού και έχει στολιστεί με κόκκινα,
αναστάσιμα.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, όλα τα φώτα της εκκλησίας σβήνουν και πέφτει παντού σκοτάδι. Στις 12 το βράδυ, ο ιερέας ψάλλει το «Δεύτε λάβετε φως» και βγαίνει με τη λαμπάδα του αναμμένη μέσα από την Ωραία Πύλη και δίνει φως στους εκκλησιαζόμενους. Στη συνέχεια οι πιστοί βγαίνουν έξω από την εκκλησία, όπου ο παπάς διαβάζει το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως και μόλις τελειώσει ψάλλει το «Χριστός Ανέστη». Αμέσως μετά, αρχίζουν να πέφτουν πυροτεχνήματα και βεγγαλικά. Μετά την Ανάσταση, οι πιστοί μεταφέρουν στο σπίτι τους το Άγιο Φως. 
Στην είσοδο του σπιτιού τους, κάνουν, με τον καπνό της λαμπάδας, το σχήμα του σταυρού. Μετά ανάβουν το καντήλι και προσπαθούν να το κρατήσουν τουλάχιστον τρεις με σαράντα ημέρες. Στη συνέχεια, κάθονται στο πασχαλινό τραπέζι για να φάνε την πατροπαράδοτη μαγειρίτσα (σούπα από αρνίσια ή βοδινά εντόσθια). Τσουγκρίζουν κόκκινα αυγά και τρώνε κουλούρια και τσουρέκια. 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!!

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
Ανάμεσα σε απότομους βράχους ανοίγεται ο Άδης όπου κατέβηκε ο Χριστός για να κηρύξει τη σωτηρία στους νεκρούς.
Στη μέση και πάνω από το σπήλαιο βρίσκεται ο Χριστός, ολόλαμπρος, μέσα στη δόξα του και με λευκά ρούχα. Έχει τη θριαμβευτική όψη του νικητή του θανατού.
Με τα δυό του χέρια κρατά τον Αδάμ και την Εύα. Τα χέρια του και τα πόδια του έχουν τα σημάδια του πάθους.
Πίσω από τον Αδάμ και την Ευά βρίσκονται οι δίκαιοι και οι προφητές της Παλαιάς Διαθήκης, όπως ο Άβελ, ο Δαβίδ και ο Σολομών με τα στέματά τους, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος αριστερά ακριβώς από το Χριστό.
Στά πόδια του Χριστού βρίσκονται οι δύο θύρες του Άδη πεσμένες κάτω και με σπασμένες τις κλειδαριές τους, και κάτω από αυτές αλυσσοδεμένος και νικημένος ο Άδης.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ από τη χορωδία του Αγ. Νικολάου


(ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ)
Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

Ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, Αφού με το δικό του θάνατο κατήργησε το θάνατο Και σε αυτούς που ήταν στα μνήματα Χάρισε την αιώνια ζωή.

(Ἡ Προσευχή τοῦ Πάσχα)
Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Ἅγιον, Κύριον, Ἰησοῦν, τόν μόνον ἀναμάρτητον. Τόν Σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνοῦμεν, καί τήν ἁγίαν σου ἀνάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τό ὄνομά σου ὀνομάζομεν. Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί προσκυνήσωμεν τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν ἀνάστασιν· ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ· διά παντός εὐλογοῦντες τόν Κύριον, ὑμνοῦμεν τήν ἀνάστασιν αὐτοῦ, Σταυρόν γάρ ὑπομείνας δι᾿ ἡμᾶς, θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν.

Αφού είδαμε την ανάσταση του Χριστού,
ας προσκυνήσουμε τον Άγιο και Κύριο,
τον Θεάνθρωπο Ιησού που είναι ο μόνος αναμάρτητος.
Την Σταυρική Σου θυσία Χριστέ προσκυνούμε
και την αγία σου Ανάσταση
υμνούμε και δοξάζουμε·
διότι Εσύ είσαι ο Θεός μας,
και Θεό άλλον εκτός από Εσένα δεν αναγνωρίζουμε κανένα,
και μόνο το όνομα Σου σημαίνει Θεός για  εμάς.
Ελατέ όλοι οι πιστοί,
ας προσκυνήσουμε την αγία ανάσταση του Χριστού·
αφού η ανάσταση Του που έγινε μετά την Σταυρική Του Θυσία,
έφερε μεγάλη χαρά που απλώθηκε σε όλον τον κόσμο.
Παντοτινά  θα ευλογούμε το όνομα του Κυρίου,
και παντοτινά θα υμνούμε την ανάστασή Του.
Διότι, επειδή υπέμεινε Πάθη και Σταυρό από εμάς για εμάς,
κατανίκησε κι εδίωξε τον θάνατο.


Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου, καθώς προείπεν,
έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος.

Με την ανάσταση Του από  τον τάφο ο Ιησούς Χριστός
όπως είχε πει πριν τα άγια πάθη Του,
μας χάρισε την αληθινή αιώνια ζωή
και το μέγα έλεος του  Θεού στις ταπεινές μας υπάρξεις.


Η προσευχή  αυτή θα λέγεται καθημερινά από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την παραμονή της Ανάληψης του Κυρίου  (για 40 μέρες).
Όπως καταλάβατε  θα  είναι  και  η  πρωινή  μας  προσευχή  στο  σχολείο.

Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε πασχαλινά έθιμα από διάφορες γωνιές της Ελλάδας.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Η ζωή εν τάφω κατετέθης, 

Χριστέ, 

και Αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο, 

συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.

Η ζωή πώς θνήσκεις; 

πώς και τάφω οικείς; 

του θανάτου το βασίλειον λύεις δε 

και το Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.

Μεγαλύνομέν σε, Ιησού Βασιλεύ,

και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου, 

δι ών έσωσας ημάς εκ της φθοράς.

Ο δεσπότης πάντων

καθοράται νεκρός,

και εν μνήματι καινώ κατατίθεται

ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.

Ο ωραίος κάλλει

παρά πάντας βροτούς

ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται,

ο την φύσιν ωραΐσας του παντός.

Ω θαυμάτων ξένων,

ω πραγμάτων καινών!

ο πνοής μοι χορηγός άπνους φέρεται

κηδευόμενος χερσί του Ιωσήφ.

Οίμοι, φως του κόσμου

οίμοι φως το εμόν!

Ιησού μου ποθεινότατε, έκραζεν

η Παρθένος θρηνωδούσα γοερώς.

Ω Θεέ και λόγε,

ω χαρά η εμή,

πως ενέγκω σου ταφήν την τριήμερον;

νυν σπαράττομαι τα σπλάχνα μητρικώς.

Προσκυνώ το πάθος,
ανυμνώ την ταφήν,
μεγαλύνω σου το κράτος, φιλάνθρωπε,
δι' ων λέλυμαι παθών φθοροποιών.

Ακούστε από τη χορωδία του Αγ. Νικολάου "ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ"

Αι γενεαί πάσαι

ύμνον τη ταφή σου

προσφέρουσι, Χριστέ μου.

Καθελών του ξύλου

ο Αριμαθαίας

εν τάφω σε κηδεύει.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Σήμερα βρίσκεται κρεμασμένος με καρφιά πάνω στο ξύλο του σταυρού για τις αμαρτίες μας Αυτός, που κρέμασε και κρατά κρεμασμένη μέσα στα νερά των ωκεανών τη γη.

Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Στεφάνι από αγκάθια τοποθετείται περιφρονητικά και βασανιστικά πάνω στο κεφάλι Αυτού, που είναι ο πραγματικός Βασιλιάς των αγγέλων, αντί για βασιλικό διάδημα.

Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ντύνουν με ψεύτικη και περιφρονητική πορφύρα Αυτόν που σκεπάζει και κλείνει με τα σύννεφα τον ουρανό.

Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Καταδέχθηκε να υποφέρει ράπισμα από τους αμαρτωλούς ανθρώπους Αυτός που με το βάπτισμά Του στον Ιορδάνη ελευθέρωσε τον Αδάμ.

Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. Ταπεινωτικά εξαντλητικά εκούσια απλώθηκε πάνω στο σταυρό με τα καρφιά, ώστε να είναι ακίνητος, Αυτός που είναι ο Νυμφίος της Εκκλησίας.

Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου. Κεντήθηκε στην πλευρά Αυτός που είναι ο Υιός της Παρθένου.

Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Προσκυνούμε τα Αγια Πάθη Σου, Χριστέ.

Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν. Δείξε και σε μας, αξίωσε μας να δούμε και την ένδοξη Σου Ανάσταση.

Κάντε κλικ για να ακούσετε τη χορωδία του Αγίου Νικολάου να ψέλνει

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον, Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε· οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω· οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας· ἀλλ᾿ ὡς ὁ Λῃστὴς ὁμολογῶ σοι· Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα, που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με πολύτιμο μύρο και συγχωρήθηκε για τα αμαρτήματα της, καθώς μετανόησε ειλικρινά.
Η τιμή του μύρου ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια και γι’ αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ’ όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, επισημαίνοντας ότι τον προετοιμάζει για την ταφή του.
Άλλωστε, είπε στους μαθητές, «εμένα θα με έχετε για λίγο ακόμα κοντά σας, τους φτωχούς θα τους βοηθάτε καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής σας».
Ο Ιούδας αποχώρησε δυσαρεστημένος και πήγε στους Αρχιερείς, όπου και διαπραγματεύτηκε την παράδοση του Διδασκάλου του έναντι 30 αργυρίων.
Η υμνογραφική παράδοση συγκρίνει την μετάνοια της πόρνης με το φοβερό ολίσθημα του Ιούδα και παραλληλίζει τις δύο ψυχικές καταστάσεις.
Η πόρνη ελευθερώνεται από την αμαρτία και μετανοεί, ενώ ο Ιούδας αιχμαλωτίζεται από τη φιλαργυρία και αποχωρίζεται απ’ το Θεό.

ΤΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Την Μεγάλη Τετάρτη το πρωί γίνεται η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και το απόγευμα ή το βράδυ γίνεται το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου, όπου ο παπάς διαβάζει επτά Ευαγγέλια και επτά ευχές για να ευλογήσει λάδι που το χρησιμοποιούμε για τη θεραπεία ψυχικών και σωματικών ασθενειών. Μετά την ακολουθία του Ευχελαίου ο ιερέας σταυρώνει τους πιστούς με λάδι στο μέτωπο, τα μάγουλα, το πρόσωπο και τα χέρια.

Γνωστά Τροπάρια

Δύο από τα πιο γνωστά τροπάρια της Μ. Εβδομάδας είναι τα «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται» και «Τον νυμφώνα Σου βλέπω». Ποια είναι όμως η σημασία τους;

Το πρώτο απ’ αυτά λέει:

«Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα. Ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ουν, ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθείς, ίνα μη τω θανάτω παραδοθείς και της βασιλείας έξω κλεισθείς. Αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός ημών, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς».

Στα νέα ελληνικά, το τροπάριο λέει (κάπως ελεύθερα):

«Δείτε, έρχεται ο Γαμπρός (Νυμφίος) καταμεσίς της νύχτας, και καλότυχος ο δούλος, που θα τον βρει ξύπνιο, αλλά ανάξιος εκείνος που θα πιαστεί στον ύπνο. Πρόσεχε λοιπόν, ψυχή μου, μην αφεθείς στον ύπνο, για να μην παραδοθείς στο θάνατο και κλειστείς έξω από τη βασιλεία. Αλλά σύνελθε και φώναξε: Είσαι Άγιος, Άγιος, Άγιος, Θεέ μας, μέσω της Θεοτόκου ελέησέ μας».

Κάντε κλικ εδώ για να ακούσετε τη χορωδία του Αγίου Νικολάου να ψέλνει αυτό το τροπάριο

Το δεύτερο τροπάριο λέει:

«Τον νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον, και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ. Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, Φωτοδότα, και σώσον με».

Σε νέα ελληνικά:

«Σωτήρα μου, βλέπω στολισμένο το σπίτι του γάμου, αλλά δεν έχω κατάλληλα ρούχα για να μπω μέσα. Κάνε λαμπερή τη στολή της ψυχής μου, Εσύ που δίνεις το φως, και σώσε με».

Οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι από μια παραβολή του Χριστού: ένας βασιλιάς παντρεύει το γιο του, αλλά οι καλεσμένοι δεν πήγαν. Τότε εκείνος έστειλε και κάλεσαν όλους τους φτωχούς και περιθωριακούς, που ήρθαν αντί για τους επίσημους. Είδε όμως κάποιον με ρούχα ακατάλληλα για γάμο και έβαλε να τον πετάξουν έξω, και μάλιστα «στο σκοτάδι»!...

Εννοείται ότι, αφού οι τελικοί καλεσμένοι ήταν φτωχοί, ο Ιησούς δεν εννοούσε ότι ο άνθρωπος διώχτηκε επειδή είχε «κακά ρούχα». Το νόημα είναι ότι είχε κακή ψυχή.

Εδώ λοιπόν ο ποιητής του τροπαρίου παρακαλεί το Χριστό να τον βοηθήσει να γίνει λαμπερή η ψυχή του, να τη «φορέσει» (ως το καταλληλότερο ένδυμα) και να μπορέσει να μπει στο γλέντι του γάμου, δηλ. στον παράδεισο.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στον υπερσύνδεσμο:

http://oodegr.co/oode/orthod/eortes/nymfios_erxetai_1.htm

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Η Κυριακή των Βαΐων είναι η τελευταία Κυριακή της Σαρακοστής και ταυτόχρονα η πρώτη μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας. 

Ο Ιησούς την επομένη της ανάστασης του Λαζάρου ζήτησε από τους μαθητές του ένα γαϊδουράκι για να πάει στην Ιερουσαλήμ. Στην πόλη είχε μαζευτεί πολύς κόσμος για τον εορτασμό του Εβραϊκού Πάσχα, δηλαδή της απελευθέρωσης των Εβραίων από τους Αιγύπτιους. Ο λαός που είχε ήδη μάθει για τη "δράση" του Ιησού τον υποδέχθηκε σαν βασιλιά. Έστρωσαν κλαδιά (βάγια στα εβραϊκά) φοινίκων στους δρόμους και τον επευφημούσαν τραγουδώντας "Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ". 

Από τα βάια πήρε το όνομα της αυτή η μέρα και σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες, δηλαδή, ή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς. 

Η εκκλησία μας καθιέρωσε το έθιμο αυτό από τον 9ο αιώνα.

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη
αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντινά γίνονταν «ο περίπατος του αυτοκράτορα»,
από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.

Στη διαδρομή αυτή, ο αυτοκράτορας
μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς
και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά.

Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους
των σπιτιών και το εικονοστάσι τους.

Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές,
μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια
και γι’ αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία
όλα να τα «βατσάσουν», για το καλό.
Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες,
τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.
Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα,
για να καρπίζουν και στα κηπευτικά,
για να μην τα πιάνει το σκουλήκι. 
Σε κάποιες περιοχές το έθιμο αυτό
γίνεται και σήμερα όπως για παράδειγμα στη Μύκονο.

Τα βάγια τα βάζουμε στα εικονίσματα ή 
όπου αλλού νομίζουμε πως χρειάζεται προστασία.
Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια: φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, 

το πιο συνηθισμένο, όμως, ήταν ο σταυρός. 

Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. 

Το ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί.
Η λέξη «ΙΧΘΥΣ», εξάλλου, προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.
Την Κυριακή των Βαΐων είναι έθιμο όλοι να τρώνε ψάρι. 

Σάββατο του Λαζάρου

Το ‘Λαζαροσάββατο’, το Σάββατο πριν από τη Μεγάλη Βδομάδα ο λαός γιορτάζει την ‘΄Εγερση’ του φίλου του Χριστού.

Σε πολλά μέρη της χώρας μας για να απεικονίσουν την Ανάσταση του Λαζάρου, να συμβολίσουν δηλαδή τη Νίκη του Χριστού απέναντι στο θάνατο, αλλά παράλληλα και για να υποδηλώσουν την ανάσταση της φύσης, έφτιαχναν ένα ομοίωμα του Λάζαρου.

Την παραμονή της γιορτής  την ‘πρώτη Λαμπρή’, τα παιδιά κρατώντας το ‘Λάζαρο’, έκαναν τους αγερμούς τους. Γύριζαν δηλαδή στα σπίτια και τραγουδούσαν τα ‘λαζαρικά’, για να διηγηθούν την ιστορία του αναστημένου φίλου του Χριστού και να πουν τα παινέματα στους νοικοκυραίους. Στην ΄Ηπειρο π.χ. χτύπαγαν και μεγαλοκούδουνα.

Στη Στερεά Ελλάδα, Μακεδονία και τη Θράκη τραγουδούν μόνο κορίτσια. Το έθιμο αυτό συναντιέται σ’ όλη την Ελλάδα με παραλλαγές.



Κάντε κλικ στους παρακάτω σύνδεσμους για να διαβάσετε τα κάλαντα του Λαζάρου

Κάλαντα Λαζάρου,

κάλαντα Λαζάρου σε άλλες παραλλαγές

Ήρθε ο Λάζαρος ήρθαν τα Βάγια,ήρθε των Βαγιών η εβδομάδα.Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι,ήρθε η μέρα σου και η χαρά σου.

Πού ήσουν Λάζαρε; Πού ήσουν κρυμμένος;Κάτω στους νεκρούς στους πεθαμένους.Δε μου φέρνετε, λίγο νεράκι,που το στόμα μου πικρό φαρμάκι.Δε μου φέρνετε λίγο λεμόνι.που το στόμα μου, σαν περιβόλι.
Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια,ήρθε η Κυριακή που τρων’ τα ψάρια.Bάγια, Bάγια και Bαγιώ.τρώνε ψάρι και κολιό.Και την άλλη Κυριακή,τρώνε το ψητό τ’ αρνί.
Ήρθε ο Λάζαρος ήρθαν τα Βάγια,ήρθε η Κυριακή που τρων’ τα ψάρια.Σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσαι,ήρθε η μάνα σου από την πόλη,σου ‘φερε χαρτί και κομπολόι.Γράψε Θόδωρε και συ Δημήτρη,
γράψε Λεμονιά και Κυπαρίσσι.Το κοφνάκι μου θέλει αυγά,κι η τσεπούλα μου θέλει λεφτά.Βάγια, Βάγια των Βαγιών,τρώνε ψάρι και κολιόκαι την άλλη Κυριακήτρώνε το παχύ τ’ αρνί.


Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε τα κάλαντα του Λαζάρου και να δείτε το έθιμο από Κέρκυρα, Κύπρο, Ημαθία, και Σύρο.

Πολλοί φτιάχνουν Πασχαλινά ψωμάκια για το Σάββατο του Λαζάρου! Τα...

Λαζαράκια (Πασχαλινά ζυμαρανθρωπάκια)

Τα Λαζαράκια είναι ένα παλιό έθιμο και τα φτιάχνουμε το Σάββατο του Λαζάρου σε ανάμνηση του θαύματος του Κυρίου.
Κατά κανόνα τους δίνουμε σχήμα ανθρώπου που είναι τυλιγμένο με φασκιά κατά τη συνήθεια που είχαν τότε να θάβουν τους νεκρούς. 

Κάντε κλικ στον παραπάνω υπερσύνδεσμο παραπάνω για να διαβάσετε σχετικές συνταγές και να φτιάξετε τα ... Λαζαράκια σας.

Η Ανάσταση του Λαζάρου

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ (την 5η εβδομάδα των Νηστειών) - "Τῇ ὑπερμάχῷ..."

Πέμπτη εβδομάδα των Νηστειών και στους ναούς μας θα ψαλλεί σήμερα ολόκληρη η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου της Παναγίας μας…
Ο Ύμνος δημιουργήθηκε το 626, μετά τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία των Αβάρων και των Περσών, οπότε και εψάλει για πρώτη φορά.

Κατά το έτος 626 η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε από τους Πέρσες και Αβάρους. Ο βασιλέας Ηράκλειος απουσίαζε στη Μικρά Ασία σε πόλεμο κατά των Περσών. Τότε ο φρούραρχος Βώνος μαζί με τον Πατριάρχη Σέργιο ανέλαβαν την υπεράσπιση της αυτοκρατορίας. Ο Πατριάρχης περιέτρεχε τη πόλη με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενεθάρρυνε τα πλήθη και τους μαχητές.

Ξαφνικά έγινε φοβερός ανεμοστρόβιλος που δημιούργησε τρικυμία και κατέστρεψε τον εχθρικό στόλο και τη νύκτα της 7ης προς την 8^η Αυγούστου, αναγκάσθηκαν να φύγουν άπρακτοι. Ο λαός πανηγυρίζοντας τη σωτηρία του, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών και όλοι όρθιοι έψαλλαν τον από τότε λεγόμενο «Ακάθιστο Ύμνο» στην Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη τους στην «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ».

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ
Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ πόλις σου, Θεοτόκε, ἀλλ' ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοί, Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε.	Σ’ Εσένα Θεοτόκε, την Υπέρμαχο Στρατηγό, μ’ ευγνωμοσύνη η Πόλη σου αποδίδει τη νίκη. Και σου αναπέμπει θερμές ευχαριστίες, επειδή (με τη δική σου επέμβαση) λυτρωθήκαμε απ’ τις συμφορές. Εσύ όμως που η δύναμή σου είναι ακατανίκητη, ελευθέρωσε κι εμένα από κάθε είδους κινδύνους, για να σου αναφωνώ: Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

«Ο Ακάθιστος Ύμνος», ρωσική εικόνα του 14ου αιώνα.
Στο κέντρο εικονίζεται η Παναγία,
ενώ καθεμιά από τις μικρές περιφερειακές εικόνες
αφορά τη διήγηση ενός από τους 24 «οίκους» του Ακάθιστου Ύμνου

Αν θέλετε να δείτε όλον τον ύμνο κάντε κλικ στον υπερσύνδεσμο:

http://users.sch.gr/aiasgr/Theotokos_Maria/Ymnoi/O_Akathistos_Ymnos.htm

Τι γιορτάζουμε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως;

Η τρίτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται «Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης». Στην αγρυπνία ή στον Όρθρο αυτής της μέρας, μετά από τη μεγάλη Δοξολογία, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής, παρουσιάζεται όχι μέσα στα πλαίσια του πόνου αλλά της νίκης και της χαράς.

Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά η φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση πιο φανερή.Έχουμε ανάγκη από βοήθεια και ενθάρρυνση. Από την άλλη πλευρά, αφού αντέξουμε αυτή την κόπωση, αρχίζουμε να βλέπουμε το τέλος της πορείας μας και η ακτινοβολία του Πάσχα γίνεται πιο έντονη.

Η Σαρακοστή είναι η σταύρωση του εαυτού μας. Αλλά δεν μπορούμε να σηκώσουμε το σταυρό μας και ν΄ ακολουθήσουμε το Χριστό αν δεν ατενίζουμε το Σταυρό που Εκείνος σήκωσε για να μας σώσει. Ο δικός Του Σταυρός, όχι ο δικός μας, είναι εκείνος που μας σώζει. Ο δικός Του Σταυρός είναι εκείνος που δίνει νόημα αλλά και δύναμη στους άλλους. Την ημέρα αυτή γι΄ αυτό υψώνεται ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, για αναψυχή και υποστήριξή μας· μας θυμίζει τα πάθη του Κυρίου Ιησού Χριστού και μας παρηγορεί…

Είμαστε σαν τους οδοιπόρους σε δύσκολο και μακρινό δρόμο που κατάκοποι, αν βρουν κάποιο ευσκιόφυλλο δένδρο κάθονται για λίγο ν΄αναπαυθούν και ανανεωμένοι συνεχίζουν το δρόμο τους. Έτσι και τώρα τον καιρό της νηστείας και στο δύσκολο ταξίδι της προσπάθειας, ο ζωηφόρος Σταυρός φυτεύτηκε στο μέσον του δρόμου από τους αγίους Πατέρες για να μας δώσει άνεση και αναψυχή, για να μας ενθαρρύνει στην υπόλοιπη προσπάθειά μας.

φωτο από http://panagiaalexiotissa.blogspot.gr/

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Αλήθεια, τι γιορτάζουμε σήμερα;

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας

Η πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής, η Α΄ Κυριακή των Νηστειών, ονομάζεται και Κυριακή της Ορθοδοξίας. Η Εκκλησία όρισε αυτή την Κυριακή να θυμόμαστε το γεγονός της αναστήλωσης των ιερών εικόνων. 
Να πώς έχει με λίγο λόγια η ιστορία αυτού του γεγονότος.

Στα τέλη του 7^ου και τις αρχές του 8^ου αι. μ.Χ. στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία εμφανίσθηκαν κάποιες θεωρίες μεταξύ πνευματικών ανθρώπων, σύμφωνα με τις οποίες, η προσκύνηση των εικόνων που υπήρχαν στα σπίτια και τους ναούς ήταν ειδωλολατρική πράξη. Με τη βοήθεια του αυτοκράτορα, ο οποίος συμφώνησε με τη θεωρία αυτή, εκδόθηκαν διαταγές που απαγόρευαν την ύπαρξη και την προσκύνηση των εικόνων. Αυτοί που συμφώνησαν μ΄ αυτήν την πράξη ήταν οι Εικονομάχοι.

Όμως, υπήρχαν και φωνές άλλων πνευματικών ανθρώπων που έλεγαν ότι η ύπαρξη των εικόνων ήταν απόλυτα φυσική μέσα στην Εκκλησία, επειδή αυτές είναι το βοηθητικό μέσο της λατρείας του Θεού και της τιμής των Αγίων. Αυτοί ονομάστηκαν Εικονόφιλοι.

Η διαμάχη μεταξύ Εικονόφιλων και Εικονομάχων κράτησε με διακοπές περίπου 120 χρόνια. Στο μέσο αυτής της περιόδου, το 787, η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος  διατύπωσε τη διδασκαλία που έχει και σήμερα η Εκκλησία και διακηρύσσει την τιμητική προσκύνηση των εικόνων. Παρά την απόφαση της Συνόδου όμως, η Εικονομαχία συνεχίσθηκε μέχρι το 842, οπότε και έληξε οριστικά με την αναστήλωση των εικόνων.

Όταν λοιπόν προσευχόμαστε μπροστά σε μία εικόνα, δεν προσευχόμαστε μπροστά σε ένα κομμάτι ζωγραφισμένο ξύλο αλλά ο νους μας και η καρδιά μας στρέφονται προς τον Χριστό, την Παναγία ή τους Αγίους που εικονίζονται. 

Η ίδια η εικόνα μας βοηθάει στην επικοινωνία μας αυτή κι όταν την ασπαζόμαστε δεν φιλάμε ένα κομμάτι ύλης αλλά προσφέρουμε την προσκύνησή μας στο πρόσωπο που εικονίζεται. Είναι καλή η συνήθεια που έχουν πολλές χριστιανικές οικογένειες να έχουν στο σπίτι τους ένα εικονοστάσι με πολλές εικόνες και κυρίως των αγίων που προστατεύουν την οικογένεια. Και καθένα παιδί ας φροντίσει να έχει στο δωμάτιό του την εικόνα του Αγίου του οποίου έχει το όνομα.

Την Κυριακή αυτή στους ορθόδοξους ναούς γίνεται περιφορά των εικόνων και ακούγεται το παρακάτω απολυτίκιο.